Warum diese Website? – Sarper Toparlak

Diese Seite ist aus dem Wunsch entstanden, Gedanken nicht einfach verschwinden zu lassen. Sie sammelt Erinnerungen, Fragen, Beobachtungen und Themen, die mich mein Leben lang begleitet haben. Manches stammt aus meinem eigenen Leben, manches aus Geschichte, Gesellschaft und Zeit. Nicht alles verlangt nach einer endgültigen Antwort – manches nur nach Aufmerksamkeit. Wenn ein Gedanke hier einen anderen Gedanken berührt, dann hat diese Seite ihren Sinn erfüllt. Sie ist kein Abschluss, sondern eine leise Einladung zum Mitdenken. Und vielleicht auch ein kleines Vorbild für Familien, die ihre Kinder nicht nur mit bestem Willen, sondern auch mit den besten Erfahrungen und Erlebnissen ihrer Eltern und Großeltern aufziehen möchten. Liebe Leserin, lieber Leser, bevor Sie beginnen, diese Website zu lesen, möchte ich einiges kurz erklären. Zuerst zur Sprache, die hier benutzt wird. Das ist „mein“ Deutsch! 😊😂 Vor etwa 45 Jahren begann ich mit meinem Chemiestudium an der Technischen Universität Berlin. Davor hatte ich, beginnend am Goethe-Institut in West Berlin, rund zwei Jahre lang Deutsch gelernt. Durch das Studium und später durch zwei weitere intensive Ausbildungsjahre in der Schweiz entwickelte sich daraus ein solides Deutsch. In den folgenden 35 Jahren lebte ich zwar nicht mehr in einem deutschsprachigen Raum, hatte aber immer wieder Gelegenheit, die Sprache zu benutzen – und ich habe sehr, sehr viel gelesen. Mein Deutsch ist deshalb nicht immer ganz gewöhnlich. Viele komplexere Texte entstehen zunächst auf Türkisch, in der Sprache, in der ich Gedanken oft genauer und freier entwickeln kann. Künstliche Intelligenz nutze ich dabei als Werkzeug: für Recherche, grammatikalische Korrekturen, Analysen und Übersetzungen in beide Richtungen. Die endgültige Fassung übernehme ich jedoch nicht ungeprüft. Wo mir eine Übersetzung zu glatt, zu fremd oder dem ursprünglichen Gedanken nicht genau genug erscheint, ändere ich sie. Ich empfinde es als ein Privileg, mein Deutsch mit meinem guten Türkisch ergänzen zu können – einem Türkisch, das auch von meiner Familiengeschichte geprägt ist. Meine Familie kam in den 1920er-Jahren als Muhacir nach Istanbul – als Vertriebene aus dem griechischen Thrakien. Sie entstammt einer Tradition, in der Bildung, öffentlicher Dienst und gesellschaftliche Verantwortung einen hohen Stellenwert hatten; auch unter den Frauen gab es Beamtinnen in höheren Positionen und Lehrerinnen. Manchmal führt das auch zu ungewöhnlichen Formulierungen oder Begriffen. So entstand für mich beispielsweise das von mir „erfundene“ Wort „Seinkönnen“, bevor ich erfuhr, dass dieser Begriff im Deutschen doch existiert. Oder, „verneinerisches Vorgehen.“ (Beitrag: Frauen!) 😂 Solche Momente bereiten mir eine gewisse Freude – und auch ein wenig Stolz.

Wer hier liest, sollte deshalb wissen: Obwohl ich mir im Umgang mit der deutschen Sprache manchmal gewisse Freiheiten erlaube und gelegentlich sogar eigene Wörter oder Wendungen forme, geschieht das nicht aus Geringschätzung, sondern gerade aus meiner großen Achtung vor dieser Sprache – und aus der Freiheit, die sie mir selbst gewährt.

Auch die Formulierung „verneinerisches Vorgehen“ habe ich lange geprüft und keinen überzeugenden Grund gefunden, weshalb ich sie nicht verwenden sollte. Deshalb hoffe ich, liebe Leserinnen und Leser, dass ihr mir solche sprachlichen Eigenheiten nachsehen werdet.

Bu site, düşüncelerin öylece kaybolup gitmesine izin vermemek isteğinden doğdu.

Hayatım boyunca bana eşlik etmiş anıları, soruları, gözlemleri ve konuları bir araya getiriyor. Bazıları kendi hayatımdan, bazıları tarihten, toplumdan ve yaşadığımız zamandan geliyor. Her sorunun kesin bir cevabı olması gerekmiyor – bazen yalnızca biraz farkındalık uyandırmak da yetiyor.

Buradaki bir düşünce başka bir düşünceye dokunabiliyorsa, bu site amacına ulaşmış demektir. Elbette bir sonuç olarak değil, birlikte düşünmeye yönelik sessiz bir davet olarak.

Ve belki de çocuklarını yalnızca en iyi niyetlerle değil, anne babalarının ve büyükanne-büyükbabalarının en iyi deneyimleri ve yaşanmışlıklarını da göstererek yetiştirmek isteyen aileler için küçük bir örnek olabilir.

Sevgili okuyucular,

Siz bu siteyi okumaya başlamadan önce birkaç şeyi kısaca açıklamak istiyorum. Önce burada kullandığım dilden başlayayım.
Burada kullanılan Almanca, “benim” Almancam! 😊😂
Hayır yanlış anlamayın, burada Almancayı katlettiğimi söylemiyorum.

Yaklaşık 45 yıl önce Berlin Teknik Üniversitesi’nde kimya eğitimime başladım. Ondan önce, Batı Berlin’deki Goethe Enstitüsü’nde başlayarak yaklaşık iki yıl Almanca öğrenmiştim. Üniversite eğitimi ve daha sonra İsviçre’de geçirdiğim iki yoğun eğitim yılı sayesinde bu Almanca oldukça sağlam bir temele oturdu.

Sonraki 35 yıl boyunca artık Almanca konuşulan bir ülkede yaşamıyor olsam da dili tekrar tekrar kullanma fırsatım oldu – ve çok, ama gerçekten çok okudum. Bu nedenle Almancam hiçbir zaman sıradan olmadı.

Burada karmaşık birçok metin önce Türkçe ortaya çıkar; çünkü düşüncelerimi çoğu zaman daha kesin ve daha özgür geliştirebileceğim dil Türkçedir. Yapay zekâyı bu süreçte araştırma, dilbilgisi düzeltmeleri, analizler ve iki yöndeki çeviriler için bir araç olarak kullanıyorum. Ancak ortaya çıkan son metni hiçbir zaman kontrol etmeden ve çoğunlukla yeniden düzenlemeden yayınlamıyorum. Bir çeviri bana fazla pürüzsüz, fazla yabancı ya da asıl düşünceyi yeterince doğru yansıtmıyor gibi geliyorsa değiştiriyorum.

Sahip olduğum, üstelik aile geçmişimin de biçimlendirdiği bir Türkçeyle, Almancamı tamamlayabilmeyi bir ayrıcalık olarak görüyorum. “Ailem 1920’li yıllarda Yunanistan Trakyası’ndan sürülmüş Muhacirler olarak İstanbul’a geldi. Eğitim, kamu görevi ve toplumsal sorumluluğun büyük önem taşıdığı bir gelenekten gelen bu kişilerin arasında da yüksek görevlerde bulunan memurlar ve öğretmenler vardı. 1900 lü yılların başlarında olmasına rağmen, içlerinde çok sayıda kadın da vardı.”

Bu durum bazen alışılmadık ifadeler ya da kavramlar kullanmama da yol açıyor. Örneğin, Almancada aslında böyle bir kavramın zaten var olduğunu öğrenmeden önce, kendimce “icat ettiğim” „Seinkönnen“ (olabilmek) kavramı böyle ortaya çıktı. Ya da „verneinerisches Vorgehen“ (reddedici tutum ile). (Yazı: Kadın!) 😂

Böyle anlar bana belli bir mutluluk – ve biraz da gurur – veriyor.

Bu web sitesini okuyan herkes şunu bilmeli: Almancayı kullanırken zaman zaman kendime bazı özgürlükler tanımam ve hatta ara sıra kendi kelimelerimi ya da ifadelerimi oluşturmam, bu dile karşı bir küçümsemeden değil; tam tersine, ona duyduğum büyük saygıdan ve bu dilin bana sunduğu özgürlükten kaynaklanıyor.

„Verneinerisches Vorgehen“ ifadesini de uzun süre düşündüm ve neden kullanmamam gerektiğine dair ikna edici bir neden bulamadım. Bu yüzden sevgili okuyucular, umarım bu kendime hediye ettiğim dilsel özgürlükleri hoş görürsünüz.

Schreiben Sie einen Kommentar Antwort abbrechen